Nova prezidanto por unu norda lando

Finnlando elektis por si novan ŝtatestron por ses jaroj. Estas Sauli Niinistö, kandidato de la konservativa-liberala Nacia Koalicio, kaj li ekoficos la unuan de Marto. Lia rivalo en la decida dua balotado estis Pekka Haavisto de la Verda Partio. 

Jam dum multaj jaroj, la venkinto estis favorato de ĉiuj antaŭdirantoj, sed la leviĝo de la verda kandidato al la dua loko estis preskaŭ sensacia afero. Ĝis antaŭ ne longe, lian sukceson povis antaŭvidi nur posedanto de ekstreme bone polurita kristala globo. La afero estis fakte granda venko por ambaŭ partioj. La partio de la nova prezidanto ne okupis la postenon de ŝtatestro post 1956, kaj la Verda Partio estas unu el la malgrandaj, kun 10 seĝoj en la 200-membra parlamento.

Elekto de prezidanto ie en fora norda Eŭropo apenaŭ multe interesas homojn en aliaj landoj. Al mi estas tamen interese legi, kion eksterlanda gazetaro raportas pri balotadoj en mia lando kaj kiel ĝi interpretas la rezultojn. 

Post la parlamentaj elektoj en 2011, la opinio ŝajnis esti ke Finnlando plenas je maltoleremo, la landon regas fremdulmalamo kaj EU-kontraŭado. Ankaŭ la enlanda gazetaro, kiu devus scii pli bone, iom reeĥis la samon. 

Nun, kiam ni balotis por prezidanto, kelkaj kandidatoj (komence estis okopo, je la dua balotado restis du) klopodis levi tiajn temojn por pritrakto, sed kun tre modesta sukceso. En la dua balotado jam tute ne rolis tiaj demandoj. Kaj nun mi legas ie-tie, ke Finnlando "ĉesis esti" kontraŭ-EU-a maltoleremulujo. Kia ridinda analizo! Ne eblas ĉeso se neniam okazis komenco. 

Certe oni povas diri, ke la popolo esprimis sian protestan voĉon en la balotadoj (precipe pasintjare). Sed la reala kialo de la protesta atmosfero estas en tio, ke homoj perdis sian paciencon pri la politikistoj. Oni sentis, ke tiuj ĉesis okupiĝi pri aferoj, kiujn la homoj sentis veraj problemoj de la ĉiutaga vivo. En tia situacio, ĉiam, diversaj ekstremistoj levas sian kapon kaj trovas iom da apogo. Sed tiu ekstremismo ne estas la popola politika atmosfero.

Nun, elektante ŝtatprezidanton, la popolo trovis aliajn vojojn esprimi sian malŝaton pri la konduto de tiuj politikistoj, kiuj komencis kredi sin ĉiopovaj kaj ĉiosciaj, tro intime kunlaborantaj kun la "fortoj de la merkato" kaj "Bruselo". Ekster la plej dense loĝata sudo gravis ankaŭ la imaga bildo pri tro intima kunlaboro kaj zorgo nur pri la ĉefurbo.

* * *

La rezultoj (procentoj da voĉoj).

La unua balotado

36,96 % Sauli Niinistö (Nacia Koalicio)
18,67 % Pekka Haavisto (Verda Ligo)
17,53 % Paavo Väyrynen (Centra Partio)
9,40 % Timo Soini (Veraj Finnoj)
6,70 % Paavo Lipponen (Socialdemokratoj)
5,48 % Paavo Arhinmäkl (Maldekstra Ligo)
2,70 % Eva Biaudet (Sveda Popola Partio)
2,47 % Sari Essayah (Kristanaj Demokratoj)

La dua balotado

62,60 % Sauli Niinistö (Nacia Koalicio)
37,40 % Pekka Haavisto (Verda Ligo)

--------------------------------


[Ĉi tio estas kopio el mia blogo en Ipernity. La sekvaj komentoj siatempe aperis sub la originalo.]


6 komentoj

Tjeri
En francaj seriozaj ĵurnaloj legeblis nur kelkaj linioj pri la novelektito: www.lemonde.fr/europe/article/2012/02/05/le-conservateur-sauli-niinisto-elu-nouveau-president-de-finlande_1639177_3214.html
neniu komento pri la surpriza apero de la verda kandidato.
Kompreneble, TV ne eĉ scias, ke ekzistas Finnlando, krom kiam iu freneza saŭnakonkurso aux freneza pafado en lernejo okazas.

Harri Laine
Jes, tion mi komprenas kaj scias. Rekompence, ĉi tie ni scias pri Asteriks, kaj pri la malalta edzo de Carla, kaj ke en la lando oni leĝe malpermesas paroli la Anglan lingvon, kiun parolas ĉiuj aliaj en la mondo. (Nu, serioze, la serioza gazetaro tamen iom serioze kaj ne malmulte raportas.)

Mi legis iujn eksterlandajn artikolojn (pli multe oni raportas en la proksimaj landoj) pri niaj elektoj, kaj min frapis tio, ke laŭ tiuj okazis ia ĝisfunda ŝanĝiĝo en nia politika atmosfero inter 2011 kaj 2012. Tio montras malbonan komprenon pri la opinioj en la lando, aŭ fakte pli probable, volon havi dikliteran sensaciecan titolon por artikolo. Ni estas tute samaj, egale kritikemaj pri niaj politikistoj kiel antaŭe. Niajn najbarojn, bedaŭrinde eĉ la negrandan bruegantan kaj problemo-krean maltoleremularon en nia lando, ni kutimas silente toleri.

Harri Laine
Kaj mi tute ne menciis tion (kion oni rimarkinde rimarkis ankaŭ eksterlande) pri Haavisto, ke li havas registritan partneron (do edzon). Iom malpli interesis la eksteran mondon tio, ke anstataŭ armeo li servis civile en malsanulejo. Ĉio ĉi certe influis ankaŭ enlande, sed oni ne povas esti certa, ĉu tio alportis al li pli da voĉoj, ĉu malpli.

Tjeri
Ĉimatene ĉe kafomaŝino mi demandis al miaj kolegoj, ĉu ili scias, ke okazis elekto de prezidanto en Finnlando. El ses, kiuj tie estis, nur unu aŭdis pri tio, sed ne povis diri, kiu estis elektita: "Socidemokrato, mi kredas", tiel li respondis. Notinde estas, ke ili ĉiuj estas universitate diplomitaj.

Harri Laine
Nu, eble sufiĉas, ke ili scias ke Finnlando estas lando. Se ili krome scias, ke ĝi estas en Eŭropo kaj eĉ membro de EU, mi estas jam kontenta. Cetere, la artikoleto en Le Monde, por kiu vi donis ligilon, estis tute bona. Koncizaj, ĝustaj informoj.

Tuomo Grundström
Cxu iu el ni atentis cxi tie pri (ne- aŭ ĉu-?)atendita similaĵo inter la najbaraj landoj, eta kaj granda: Jam jarojn antaŭ la elekto oni certe sciis, kiu estos elektita?

--------------------------------


[Pri la foto en la artikolo estis apartaj komentoj.]

Ok homoj kandidatis en la prezidanto-elektoj de 2012 en Finnlando,
ĉiu en numera ordo sur strata reklamtabulo en Helsinki. La afiŝoj,
de maldekstre, apartenas al

2 Pekka Haavisto (Verda Ligo)

3 Timo Soini (Veraj Finnoj)

4 Paavo Väyrynen (Centra Partio)

5 Paavo Lipponen (Socialdemokratoj)

6 Sauli Niinistö (Nacia Koalicio)

7 Sari Essayah (Kristanaj Demokratoj)

8 Eva Biaudet (Sveda Popola Partio)

9 Paavo Arhinmäkl (Maldekstra Ligo)

6 komentoj pri la foto

Tjeri
Kien malaperis la N°1?

Harri Laine
En niaj elektoj neniam estas kandidato numero 1.

Eble oni povas argumenti por tio ankaŭ moderne, per eblo konfuzi malklare skribitajn ciferojn 1 kaj 7, aŭ per ia psikologia vidpunkto. Sed por trovi la faktan kialon oni devas rigardi malantaŭen trans jarcento.

En la komencaj jaroj de nia Parlamento civitano donis sian voĉon skribante simplan strekon sur la balotilo, ĉe la kandidata listo de la partio, kiun li aŭ ŝi volis subteni. Tia sistemo daŭris ekde la unuaj elektoj en 1907 ĝis 1935.

Post 1935 la balotanto devis skribi numeron. Oni konsideris ebla tian konfuzon, ke kandidato numero 1 ricevus pli da voĉoj simple pro tio, ke iu laŭ malnova kutimo skribas simplan vertikalan strekon anstataŭ la ĝusta numero. Nun la foresto de "1" estas jam firma tradicio, kaj oni apenaŭ ŝanĝos ĝin.

Tjeri
Dankon pro la klarigo.

Harri Laine
"La ruĝa streko" (punainen viiva) estas konata esprimo en la Finna. Per ĝi oni povas aludi al la politika decidpovo de la popolo. En la komencaj jaroj, oni disponigis al la balotantoj ruĝan krajonon por marki la voĉon. Pri la elektado de la unua unuĉambra parlamento en 1907 ekzistas samnoma romano (Punainen viiva de Ilmari Kianto). Filmo kaj eĉ opero estis poste faritaj surbaze de la romano, Pecon el la filmo oni povas vidi en YouTube. En tiu elĉerpaĵo, agitisto de laborista partio venas al fora nordorienta vilaĝo kaj faras tie fajroŝprucan paroladon al la kamparanoj.

Thierry Salomon
Aspektas kiel loko por konkurso de neĝbulĵetado!

Harri Laine respondis al Thierry Salomon
Jes, vi pravas. Bedaŭrinde estis tre frosta vetero tiam, kaj por povi facile formi bulojn la temperaturo estu iom super nulo. Tomatoj estas tro multekostaj vintre, ĉi tie en la nordo.

Ĉi tiaj celtabuloj estas malnova tradicio en la urbo. Antaŭ ol la urbo komencis provizi tiajn al la partioj, antaŭ ĉiuj elektoj, la afiŝoj estis ĥaose starigitaj ie-tie, La urbo jam delonge aranĝas stablojn kun kadroj por reklamoj pri kandidatoj, kaj simple malpermesis starigi tiajn aliloke. Iam la surstrata reklamado estis multe pli grava ol nun, sed la partioj daŭre utiligas ankaŭ ĉi tiun manieron diskonigi siajn kandidatojn.

Ne malofte oni vidas afiŝojn ŝiritajn, faligitajn aŭ kun aldonitaj desegnoj. Mi admiras la fotinton, kiu sukcesis kapti bildon pri tiom sendifekta afiŝaro. Eble ĉio estis antaŭ nelonge starigita, aŭ iu ĵus algluis novajn bildojn sur difektitajn.

Kurado tra la sezonoj

Tiel ŝanĝiĝas pejzaĝo laŭ la sezonoj en Suda Finnlando.

Ĉi tiu bildaro konasistas el fotoj faritaj ĉe nia somerdometo, vide al la proksima lago Saarijärvi (unu el la 200 tiunomaj en Finnlando). Fotante, mi ĉiam staris proksimume samloke, kaj ĉiu foto montras al la sama direkto, sed nur proksimume – mi ne klopodis pri preciza sameco.
Ĉiuj horoj indikitaj ĉe la fotoj estas laŭ la vintra (t.n. normala) tempo, kiu pli proksimas al la astronomia horo. Plejmulto el la fotoj estas faritaj dum la somera tempo, kiam niaj horloĝoj montris unu horon pli ol estas indikite sub la fotoj. Por ricevi la astronomian horon (tagmezo = 12:00) oni subtrahu 24 minutojn. 


Ni komencu aŭtune 

29 Oktobro 2010 je h. 13:28. – Senfolia aŭtuno. 

12 Novembro 2010 je h. 14:05. – La unua neĝo. 

25 Decembro 2010 je h. 14:47. – Blanka neĝo heligas la Kristnaskan pejzaĝon, dum la suno restas proksima al la horizonto. 

2 Januaro 2011 je h. 12:54. – Ĉielo, lago kaj neĝo vintromeza. 



Feliĉan novan jaron!


2 Januaro 2011, je 13:35.
La suno subiros post 2 horoj; temperaturo minus 11 gradoj. 




Post preskaŭ kvar monatoj

23 Aprilo 2011 je h. 19:22. – Neĝo jam ne videblas.

9 Majo 2011 je h. 15:41.  – La unua verdo.

13 Majo 2011 je h. 16:14. La printempo rapidas antaŭen.

21 Majo 2011 je h. 9:04.   

27 Majo 2011, 12:02. – Jam preskaŭ plenverdas.  

9 Junio 2011, 13:56. Junio portas al ni someron.

5 Julio 2011, 9:07. –  Jam floras rozoj kaj spireoj. 

17 Julio 2011, 18:44. – Post la somermezo ĉio intense, malhele verdas.

 21 Aŭgusto 2011, 12:37. – Jam ne floras la blankaj spireoj sed maturiĝas rozofruktoj kaj plu aperas aliaj floroj. 

31 Aŭgusto 2011, 20:03. – La suno ĉiam pli frue subiras trans la horizonton (sunsubiro 19:32).

10 Septembro 2011, h. 14:30. – En Septembro oni jam vidas flavon sur la herbejo: komencas defali la folioj de betuloj. Sed ankoraŭ regas la verdo. 

– 25 Septembro 2011, h. 13:39. – Iom post iom la flavo komencas regi. Antaŭ ne longe pasis la tagnoktegaliĝo: jam nokto estas pli longa ol tago. 

26 Septembro 2011, 13:54. – Estis varma aŭtuno, sed la arboj scias el kelkmiljara sperto, ke la longiĝo de la noktoj signifas nepran neceson sin prepari por vintro. Flavo kaj bruno disvastiĝas.

30 Septembro 2011, h. 6:47. – Oni vidas, ke diversaj kreskaĵoj havas malsamajn kalendarojn. Eĉ ne ĉiuj betuloj agas samtempe: iuj jam estas preskaŭ senfoliaj, dum aliaj plu iom verdas. Sed la pingloarboj fidele restas verdaj tra la tuta jaro.  

1 Oktobro 2011, 15:35 – Oktobra suno. 

3 Oktobro 2011, 10:08 – Iom post iom la naturo nudiĝas. Plu verdas la tujo maldekstre antaŭe, la malhelaj piceoj kaj la arbusta alpa ribo (maldekstre de la granda pinotrunko). Homoj jam rastis falintajn foliojn for de la razeno, sed novaj plu faladas. 

14 Oktobro 2011, 15:59. – Eĉ la suno ŝajnas perdi sian forton.

14 Oktobro 2011, 17:46 – Oktobra vespero, duonhoron post la sunsubiro. La bildoantaŭon prilumas fotila fulmo. Pro ĝi la pejzaĝo aperas en la foto pli malluma ol ĝin perceptis homa okulo. – 

15 Oktobro 2011, h. 13:59.

22 Oktobro 2011, 16:41. La suno subiros post 12 minutoj.

23 Oktobro 2911, h. 7:21. – La suno aperos post 5 minutoj. Post malvarma nokto la pejzaĝon vualas nebulo el la relative varma lago. 

24 Oktobro 2011, 15:16. – Ni trakuris tutan jaron  kaj ree atendas vintron.

Du kantoj, en traduko de Leppäkoski

Mi trovis paperfolion, kun du versaĵoj en Esperanto. Estas malnova karbopapera kopio de tajpaĵo farita de Joh. Edv. Leppäkoski (1901–1984), kiun oni plej bone konas kiel la tradukinton de Kalevala. Post la morto de Leppäkoski, liaj heredantoj transdonis liajn esperantaĵojn al Esperanto-Asocio de Finnlando. Mi tiam iom ordigis la paperamason, kaj ĉi tiu kopio restis ĉe mi, dum la originalan maŝinskribaĵon mi transdonis al la arkivo de EAF.

Ambaŭ poemoj estas tradukoj el famaj finnaj aŭtoroj, kaj ambaŭ tekstoj estas ankaŭ komponitaj. Unu el ili estas tre populara kaj amata kanto:

La poemon Feliĉuloj de Aleksis Kivi komponis Oskar Merikanto. La alia, Kanto de najtingalo de V. A. Koskenniemi, ne estas same fama: ĝin muzikigis Hector, kiu ankaŭ aldonis plian tekston al la originalo. – La strofojn de Kivi mi intime konas pro tio, ke mi mem junaĝe esperantigis ilin, en formo neniam publikigita.

Jen la kantoj, kun bildoj de la flaviĝinta karba kopio.

* * *

Feliĉuloj
Verkis Aleksis Kivi
Tradukis Joh. Edv. Leppäkoski
Komponis Oskari Merikanto

Heliĝas en nord’ horizonto,
la sun’ oriente sin levas,
foriĝas matena nebul’,
dum vento el nordo blovas,
dum nokt’ estas for’
dum brilas somera mateno
kaj sonas de birdoj kant’.

Sur pinton de alta monteto
en freŝa fruvento mi iras
kaj tie renkontas mi ŝin,
l’ estrinon de mia koro,
dum nokt’ estas for,
dum brilas somera mateno
kaj sonas de birdoj kant’.

Kun mia knabin’ mi jen staras,
la buklojn zefiro flirtigas
kaj kvazaŭ flustrado de am’
eterna en valoj himnas,
dum nokt’ estas for,
dum brilas somera mateno
kaj sonas de birdoj kant’.

La originalo havas kvin strofojn. Vi povas aŭdi la kanton kun la melodio de O. Merikanto, en la finna, ekzemple ĉi tie:

1. arkiva registraĵo de la Finna Radiofonio, kantas Georg Malmstén en 1930

2. Tenoras Mika Pohjonen, pianas Jouni Somero

* * *

Kanto de najtingalo.
Verkis V. A. Koskenniemi
Tradukis Joh. Edv. Leppäkoski
El la kolekto ”Uusia runoja” = “Novaj poemoj”, paĝo 133.

Konversaci’ ekmortis sur verando
kaj ĉiu restis kvazaŭ en solec’:
en nokto, sub krepuska boska rando
ekkantis najtingal’ en mallumec’.

Eksentis ĉiu, ke la birdo trili
deziris sole al li, nur al li.
Distancoj plilongiĝis inter ili,
pliproksimiĝis ĉiu mem al si.

La unuan strofon el la finna originalo, en plenumo de la komponinto Hector, oni povas aŭdi ĉi tie: ogg-forma registraĵo en la finna Vikipedio

* * *

Mi aŭdacas ĉi tiel publikigi la tradukojn, ĉar ili estas bonaj kaj meritas esti konataj. La paperforlioj ankaŭ ŝajnas netskribitaj, finitaj laboraĵoj. Mi ne scias, ĉu la tradukoj jam ie aperis pli frue.


--------------------------------

[Ĉi tio estas kopio el mia blogo en Ipernity. La sekva komento siatempe aperis sub la originalo.]


Komentoj 

Salla
Belaj kantoj ili estas. Kaj nun mi devus trovi tutan kanton de Hector, dankon al vi.

Surprizo en arbaro

Mi estas kolektanta fungojn en arbaro, en loko kiun mi neniam antaŭe vizitis. Subite, mi rimarkas ke antaŭ mi staras malnova tenejo, kontruita el arbotrunkoj, jam grizaj. Enestas du sledoj. Bela dometo, taŭga por muzeo, mi nepre fotu ĝin.

Mi vagis en arbaro, kaj subite trovis antaŭ mi ĉi tiun malnovan tenejon konstruitajn el arbotrunkoj. La pordo, eble pli bone nomata luko, estis malfermita kaj mi vidis du ĉevaltirajn sledojn interne. – Malantaŭe videblis senarba dekliva herbejo.


Paŝante antaŭen, mi vidas herbejon kiu etendiĝas supren sur dekliva tero, kaj tegmentojn de aliaj grizaj domoj. Tute hazarde mi trovis lokon de historia etbieno.

La subbieno havis nur iometon da kulturata tero ĉirkaŭ la domo, meze de granda arbaro. La tereno estas plena je ŝtonoj grandaj kaj malgrandaj. Por povi kulturi ion, oni devis ne nur senarbigi la terenon sed ankaŭ fortreni la plej grandajn ŝtonojn. Tiuj nun kuŝas en amasoj ĉe la arbara rando kaj ankaŭ meze de la herbejo.



Neniu homo videblas, nur grizaj muroj kaj tegmentoj el ligno, kun antikva kampara stilo. La tegmentojn de la ĉefdomo kovras traboj, sub kiuj kuŝas tavolo da betulŝelo. Sur aliaj tegmentoj videblas la tradicia, malmultekosta, ĉie havebla lignolamena kovraĵo (ŝindetoj, lignorubandoj). Ĉio ŝajnas sufiĉe bonstata. La solaj modernaĵoj estas pezaj seruroj ĉe du pordoj. Entute estas 17 konstruaĵoj. 

Ĉi tiu estas loĝejo, la ĉefddomo de la etbieno. Bone videblas la konstrumaniero de la tegmento: kontraŭ pluvo la domon protektas tavoloj da betulŝelo sur kiu kuŝas traboj de la firsto ĝis la tegmentrandoj.



Ĉi tio estas tiel nomata subbieno. La loĝejon, stalojn, grenejon, fojnejon, diversajn provizejojn, puton kaj gudrodistilan fosaĵon konstruis kaj la etan kampon kulturis luanto, kiu plenumis sian lupagon per laboro en la bienego kiu vere posedis la terenon. La lasta tia “lupago per ŝvito” okazis en 1920. Nun ĉion ĉi posedas la Nacia Administrejo de Muzeoj (NAM), kiu ŝajnas tre silentemi pri la afero. Ĝi zorge riparis la konstruaĵojn laŭ originalaj metodoj kaj per naturaj materialoj. Temas ankaŭ pri studejo pri historia konstrutekniko kaj ĉarpentado. 

La loĝdomo, dekstre, origine devenas de la komenco de la 19-a jarcento. Tiam ĝi ankoraŭ estis tiel nomata fumkabano, t.e. ĝi ne havis fumtubon, nur luketon en la muro por ellasi fumon de la forno. Pli bonajn fornojn kaj la fumtubojn oni konstruis poste, kiam la domo estis dufoje pligrandigita.



Ĉi tio ne estas skanseno, subĉiela muzeo, kien oni translokas interesajn domojn kaj instalaĵojn el aliaj landopartoj. Estas aŭtentika etbieno en sia origina loko, kun konstruaĵoj kiuj dekomence staras tie.

Vojeto kondukas tra arbaro al la etbieno. La vojeton oni apenaŭ rimarkas, kaj nenia vojmontrilo indikas, kie troviĝas la bone konservita historiejo.


Sur retpaĝoj de NAM la situo de la etbieno estas indikita nur proksimume, kaj troviĝas neniaj vojmontriloj ĉe la proksimaj vojoj. Estas ĉ. 3 kilometroj al la plej proksima publika vojo ne granda kaj 5 km al ĉefvojo. Ne estas io vere sekreta aŭ malpermesita, sed rimarkeblas, ke oni ne volas allogi amason da gastoj. NAM promesas tamen aranĝi vizitojn laŭ interkonsento. 
Interesajn aferojn oni iam trovas, dum oni serĉas fungojn.

* * *

Lingva historiaĵo

Atente rigardante la tegmenton de la loĝdomo, finno povas vidi, kion signifas la mistera vorto malka. Tiun vorton oni konas en la moderna finna lingvo nur en la Biblia verso “Kaj kial vi rigardas la lignereton en la okulo de via frato, kaj ne pripensas la trabon en via okulo?”. La vorto, kiu en la Esperanta versio estas trabo, estis malka en la finna jam ekde la traduko de 1642. La vorto malka signifas ĝuste tian trabon, kiaj troviĝas sur la tegmento de la loĝdomo ĉi tie: tio ne estas subportantaj ĉevronoj, sed surtegmentaj tabuloj, kiuj premas la betulŝelan parton kaj malhelpas ĝin ĉifiĝi kaj ŝiriĝi en vento. 

Neniu finno, krom specialisto pri historiaj konstrumetodoj, plu scias, kio estas malka, kaj la diraĵo de Jesuo tial restis iom enigma al la modernuloj. Multaj pensis, ke malka eble estas nur iom pli granda lignero. Finfine, en 1992, aperis nova traduko de la Biblio, kaj en ĝi oni anstataŭigis la pravorton malka per la moderna hirsi (trabo, trabego), kaj la drasta komparo de Jesuo estas ree okulfrape klara. Interese, la unua traduko de antaŭ 460 jaroj jam havis la vorton hirsi, nun ankoraŭ tute kompreneblan, kaj la plej nova traduko do estis reveno al la praversio! La biblia citaĵo tamen plu vivas en la lingvo kun la vorto malka, kiun jarcentoj gravuris en la popolan memoron. Tiel konserviĝas viva la malnova vorto malka, kies konkretan signifon scias nur malmultaj. 

--------------------------------

[Ĉi tio estas kopio el mia blogo en Ipernity. La sekvaj komentoj siatempe aperis sub la originalo.]


6 komentoj  

Stanislavo 
Interesa afero! Iom memorigas la rusan "ĥutor", tio estas malgrandan, plejparte familian etbienon esktere de vilaĝo. Bone ke oni konservis ĝin kaj ĉi loko ne spertis invadojn de modernaj vandaloj.

lariko 
Tre interesa blogaĵo.

Harri Laine 
Dankon por viaj komentoj, Lariko kaj Stanislavo. – Similecon kun la rusa etbieno parte kaŭzas tio, ke la natura ĉirkaŭaĵo estis simila: arbaroj provizis abundon da ligno por konstrumaterialo kaj ankaŭ aliajn vivrimedojn. Jarcentoj da vivado, generacio post generacio, igis la homojn ĉiam pli lertaj utiligantoj de ĉio ĉirkaŭa.
antaŭ 5 jaroj. 

Cezar 
Vera aventureto, mi pro vi, kunĝuis ĝin:). Mi estas obsedita pri la slava kulturo, al kiu mi konatiĝis en Ĉeĥio kaj en fabeloj, neforgesebla por mi estas la rusa ruza sorĉistino, kiu vivis en tia bela lignodomo, kiu eĉ turniĝis cirkle, se la sorĉistino tion ordonis:). Jes ja, kaj babuŝkoj, ne babuŝoj:), sed simile bonfartige, bonkoraj avinoj, loĝis en tiuj domoj, ili malfermis siajn fenestrojn, tiajn, kiajn tiuj de via trovita vilaĝo, kaj ili rakontis fabelojn, kiu tute forlogas eĉ nin dum la rigardado de rusa fabelofilmo pro ties beleco. La slava kulturo estas por mi simbolo por la sukcesa kunvivo de homoj. ili havis ĉion, belan naturon, belajn domojn kaj belajn animojn, kion homo povas postuli plu, ĉu?
antaŭ 5 jaroj. 

Harri Laine respondis al Cezar 
Jes ja, vi pravas, estas multo plaĉa kaj agrabla en slavaj kulturoj. La finna tamen tute ne estas slava.


Cezar respondis al Harri Laine 

Jes certe ne, sed atentofrapaj paraleloj ekkoneblas.


--------------------------------

[Unu el la bildoj vekis komentojn. Mi aldonas tiujn ĉi tien, same du pliajn bildojn el mia ĉi-tema albumo.]

Lisää kuvia 

Loĝdomo 

Ĉi tiu estas loĝejo, la ĉefddomo de la etbieno. Bone videblas la konstrumaniero de la tegmento: kontraŭ pluvo la domon protektas tavoloj da betulŝelo sur kiu kuŝas traboj de la firsto ĝis la tegmentrandoj.

Komentoj pri la foto

• Toeko 
  Kvankam sur la foto tiaspeca aspektas interese, por la turistoj ankaŭ la interno - sed vere vivo en tiaspeca domo estis mizera. Certe la planko estas argila. Ion similan mi vidis en Estonio.

• 
  

  Harri Laine 
  Jes. Bonstataj homoj facile vidas ian belon en mizeraj cirkonstancoj: por ili tio estas ĉarme "pitoreska". Pri la planko mi iom dubas. Ligno estis tiom abunde havebla materialo, ke verŝajne estas dikaj traboj surplanke, sed mi ne estas certa. Ĉar tio ne estas aktive funkcianta muzeo, oni ne povas facile viziti en la domo. La muzea administrejo tamen aranĝas specialajn vizitojn al grupoj, malofte . Mi partoprenos, se mi iam sukcesos aliĝi al tia grupo.

• Toeko respondis al Harri Laine 
  Mi estis en iu tiaspeca muzeo en Estonio - ie nemalproksime de Haapsalu kaj tie ĝuste la planko estis argila. Fakte estis unu ĉambro en kiu oni dormis (parto de dormolokoj sur la kuirforno kaj fum-kanalo), kuiris kaj loĝis - se estis ia paŭzo en laboro. Infanoj fartis lecionojn ĉe la tablo apud fenestro tre malgranda. Vintre kiam estis tre malvarme - eni enlasis kelkajn ŝafojn en la ĉambron por ... iom varmigi ĝin. Lastaj posedantoj loĝis tie ankoraŭ en 1960-j jaroj - tiel estis dirite al la grupo kun kiu mi partoprenis la ekskurson.

La dirita supre domo.

• Harri Laine 
  Dankon, Toeko. Tre interese. – Mi trovis libron, kiu havas foton pri la interno de la loĝdomo, kaj tie videblas ke la planko estas ligna, farita el dikaj tabuloj. En la bildo la interno estis en tia stato, kiu estiĝis post riparoj en la 1880-aj jaroj. Estis ankaŭ dirite, ke sub la domo (almenaŭ sub parto de la domo) estis iam kelo, kaj ankaŭ tio signifas, ke la planko devis esti farita el traboj aŭ tabuloj. Mi legis, ke ankaŭ ĉi tie oni povis vintre havi beston en la loĝejo; se treege frostis, oni enlasis ĉevalon.

Aliaj bildoj 

Ankaŭ muelejo 

La etbieno havas entute 17 konstruaĵojn. Neniu el la bildoj povas montri ĉıujn, ĉar ili troviĝas sur iom vasta tereno, kelkaj ene de la arbaro. Unu el la konstruaĵoj estas malnova muelejo, transportita al la korto kiam ĝi ĉesis funkcii ĉe proksima rivereto. La rivereto, fakte nur eta defluejo aŭ rojo, havis sufiĉan akvon por turni la muelilon nur dum kelka tempo en printempo, kiam abundis akvo el fordegelanta neĝo, kaj eble dum la aŭtuna pluva sezono.

Tegmentoj 

Parto de la tegmentoj havas betulŝelan akvoizolan tavolon, aliajn kovras elrabotitaj lignorubandoj (maldikaj ŝindoj).

Ara-araneo

Malnova kasedo. Ankoraŭ mi posedas kasedilon, nuntempe malofte uzatan, por aŭdigi la enhavon. Komence, serioza vira voĉo anoncas "Vi aŭdos kanton pri araneo en la plenumo de du finnaj knabinoj, kiuj partoprenis la Infanan Kongreseton en la mil naŭcent kvindek naŭa jaro en Varsovio", poste sekvas la kanto mem. La akordionisto iom stumble komencas la melodion, sed ne gravas:

La knabinoj, Kyllikki kaj Marjo, partoprenis la Infanan Kongreseton, sed la muzikaĵon ili plenumis antaŭ salono plena je UK-anoj. Eble tio estis la fermo de la kongreso, tie ja oni kutime prezentas ankaŭ la etajn kongresanojn.

Mi akiris la surbendigitan kanton jam antaŭ pli ol 25 jaroj. Andrzej Pettyn, tiam redaktoro en la Esperanto-sekcio de Pola Radio, vizitis Finnlandon, kie li estis ĉiam ŝatata kursgvidanto. Li afable kopiis por mi kasedon kun la aranea kanto kaj aliaj muzikaĵoj el la arkivo de Pola Radio. La komencan anoncon li faris speciale por la kasedo. – Ankoraŭ foje koran dankon al Andrzej, nun jam emeritulo, pro la bela donaco!

La kasedo ree faris bonan servon antaŭ kelkaj jaroj. Tiam, okaze de rondjara naskiĝtago, geamikoj de Kyllikki donacis al ŝi diskon, en kiu la ĉefa numero estis ĉi tiu kanto. Mi havis problemojn klopodante prilabori komputilan sondosieron el la malnova kasedo, ĉar mi tiam unuafoje plenumis tian taskon, sed finfine estiĝis la disko.

* * *

Araneoj ja povas esti belaj, sed pli belas infana kanto pri araneoj.

* * *

Granda araneo sidas sur ligna tabulo, tute senmova. Ŝajnas, ke ĝin ĉirkaŭas restoj de araneaĵo. Eble ĝi mem ŝpinis la reton. Mi ne scias, ĉu ĝi estas mortinta, ĉu nur digestanta bonan manĝon.

Nuboj, arbopintoj kaj araneaĵo kun semoj de salikrozo (Epilobium angustifolium). – 12 Aŭgusto 2010


--------------------------------

[Ĉi tio estas kopio el mia blogo en Ipernity. La sekva komento siatempe aperis sub la originalo.]

Komentoj 

Harri Laine 
Universala Esperanto-Asocio publikgis en Decembro 2010 ĉi tie en Ipernity filmon pri la Varsovia kongreso: Verda Stelo super Varsovio. Tie vi povas vidi (ĉe 7:10), kiel Kyllikki instruas la aranean kanton al siaj kunkongresanetoj. - Bedaŭrinde la filmo ne estis disponebla al ni antaŭ ŝia datrevena tago: ni estus povintaj donaci al ŝi filmeton, kie ŝi stelas.

Revizito al la statuoj

La 11-an de Aŭgusto mi revizitis la Parkon de Statuoj, pri kiu mi blogis en julio. Mi maltrankvilis pri ĝia sorto post la morto de Veijo Rönkkönen, kiu skulptis la figur-amason en tiu Sud-Karelia ĝardeno kaj mem zorge vartis la tuton. 

 La eniro al la Parko de Statuoj aspektas kiel antaŭe, sed la ĝardeno jam ne tre bonfartas

Ne ĉio estis kiel antaŭe. Estis pli da vizitantoj ol mi vidis antaŭe, kvankam la finna feria monato Julio jam pasis. Iom videblis postsignoj pri la multo da gastoj. Certe influis altire la gazetaj artikoloj, kiuj raportis pri la problema stato post la forpaso de la artisto. Zorgoplene mi rigardis la ĝardenon, ĉar oni tuj vidis, ke jam mankis regula prizorgado. Tion pligravigis la somero varmega kaj seka. Ĝi velkigis florarojn, kiuj eble bone fartus kun regula akvado. Pozitive surprizis min kelkaj skulptaĵoj, kiujn mi antaŭe tute ne rimarkis, sed kiuj ĉi-foje videblis ĉar ilin nun ne kovris densa kreskaĵaro.

La ĝardeno estis plu malfermita, kun tute libera eniro, kvankam ŝajnas ke neniu plu loĝas en la domo de Rönkkönen. Mi legis en loka gazeto, ke la komunumo Parikkala oficiale konsideras, ĉu ĝi povus aĉeti la parkon. La heredintoj de Rönkkönen proponis la terenon, kun la domo kaj la statuoj, al la komunumo. Ili ne volas ian pagon por la artaĵoj, nur normalan prezon por la domo kun ĝia tereno.

 .

La komunumo hezitas, ĉar la plej grava problemo estas kiel garantii daŭran ekziston kaj bonstaton por la ĝardeno kaj la statuaro. Tiuj postulas veran “vivtenon”, penigan laboron, kiun ĝis nur plenumis la artisto mem. Tio ne estos senkosta, kaj mi komprenas, ke la ne-riĉa komunumo volas eviti devontigi sin al konstanta elspezado. Mi vidas solvon nur en tio, ke formiĝos organizita volontularo por la tasko.

* * *

Mi aldonis kelkajn novajn fotojn pri la Parko al la albumo “Pasio skulpti”. Se vi volas vidi nur tiujn freŝajn bildojn, komencu ĉi tie.



--------------------------------

[Ĉi tio estas kopio el mia blogo en Ipernity. La sekvaj komentoj siatempe aperis sub la originalo.]


Komentoj

Tjeri
Mi esperas, ke ili trovos solvon antaŭ mia sekvonta vizito al Finnlando!
antaŭ 6 jaroj.


Tom Nylund
Dankojn Harri al vi pro viaj artikoloj pri tiu Parko de Statuoj. Mi mem vizitis tiun lokon dufoje, plejlaste antaŭ kvin jaroj. Mi ekmemoris ke mi eble kaptis fotojn. Mi bone memoris ĉar mi trovis ilin en mia komputilo.

Mi ĵus legis en la retpaĝaro de YLE ke la komunumo de Parikkala ne aĉetos la parkon:
http://www.yle.fi/uutiset/kulttuuri/2010/08/parikkalan_kunta_ei_osta_ite-taiteilijan_puistoa_1927766.html
antaŭ 6 jaroj. Respondi | Traduki | Viŝi


Harri Laine respondis al Tom Nylund
Dankon, Tom! Vi trafis tute freŝan novaĵon, kiu donas detalojn pri la proponita vendo. La komunumo Parikkala do konsideris, ĉu aĉeti la Parkon kun la skulptaĵoj por 140 000 eŭroj, sed malakceptis la proponon. La ĉefa kialo evidente estis tio, ke oni antaŭvidas devon ĉiujare elspezi ĉ. 80 000 eŭrojn por la prizorgado.

La vendosumo ne estas alta. Troviĝas multaj fondaĵoj, kiuj povus facile disponigi la monon. Sed tio ne sufiĉas por garantii daŭran vivtenon de la kolekto. Ĝis nun tamen ne ekestis planoj fermi aŭ detrui la ĝardenon. Ŝajnas al mi, ke la parencoj de Rönkkönen respekte rilatas al la heredaĵo, sed mankas al ili rimedoj.

Mi esperas, ke Tjeri kaj vi estonte retrovos la vidindaĵon en bona stato.
antaŭ 6 jaroj.


Tom Nylund
Bonega novaĵo pri la parko de statuoj! Laŭ novaĵo en la paĝaro YLE la parko estos plej verŝajne savita:
Parikkalan patsaspuisto todennäköisesti pelastuu
antaŭ 6 jaroj.


Harri Laine respondis al Tom Nylund
Jes, bonega novaĵo! Mi deziras sukceson al la aktivuloj en Parikkala kaj aliloke.

“Kial vi ne skribu angle?”

“Via angla lingvo estas tre bona, kial vi do ne verkas angle?” Tiun demandon, faritan eĉ de tri ĵurnalistoj, alfrontis la verkistino Sofi Oksanen kiam ŝi vizitis Londonon okaze de publikigo de angligita, brita eldono de ŝia romano “Purigo” (finna originalo Puhdistus, angla traduko Purge). Ŝi priskribas siajn impresojn el tiu merkatiga vojaĝo al Britujo en la hodiaŭa numero de Helsingin Sanomat.

Pri la demando mem Oksanen simple konstatas: “Fakte mia angla lingvo neniel estas sufiĉe bona por esti mia lingvo de verkado.” Tamen, ŝi miras pri la demando, kian ŝi ne renkontis antaŭe. Ŝi jam faris similan librolanĉan vojaĝon al Usono, kaj tie ja estis intereso pri la finna lingvo, sed simila demando ne aperis.

Oksanen skribas, ke la demando estas interesa, ĉar ŝi neniam antaŭe renkontis redaktorojn, kiuj opiniis ekzota la fakton, ke aŭtoro verkas en sia propra kurioza gepatra lingvo – kaj eĉ volas fari tion. Simile surprizis ŝin mirado pri tio, ke verkisto libervole, per elekto de lingvo, metas sin en marĝenan situacion, se oni konsideras legantaron ekster Finnlando.

Laŭ ŝi, plej verŝajne al la demandintoj ne venis en la kapon, ke ŝiaj temoj rilatas al ne-anglalingvaj landoj kaj tial loka lingvaĵo estas pli preciza kaj esprimpova. “La ideo, ke rajto verki en sia gepatra lingvo estas eĉ esenca valoro, estis fremda al ili”, ŝi diras kaj aludas pri angla-usona kultura imperiismo kiel eventuala inspirilo de tia pensado.

***

Oksanen ankaŭ faras rimarkojn pri la preskaŭ sensignifa kvanto de tradukita prozo sur la libromerkato de Britujo kaj Usono. Ŝajnas al ŝi, ke tia literaturo estas tiom malfavorata, ke oni preskaŭ volas kaŝi la informon pri tradukiteco, pri tradukinto kaj originala lingvo de libro. Ĉu ruza truko por helpi vendadon de la nepopulara ĝenro tradukita beletro? Aliflanke, ŝi konstatas, ke povas esti tute bone tiel forviŝi la limon inter originalaĵoj kaj tradukaĵoj: kial tia kategoriigo estus grava?

***

Sofi Oksanen estas la plej premiita aŭtoro de la lastaj jaroj en Finnlando. Krom laŭdataj, ŝiaj libroj estas ankaŭ furoraj. Ŝi estas filino de finna patro kaj estona patrino, kaj Purigo, kiu unue aperis kiel teatraĵo kaj poste kiel romano, temas pri historio de Estonujo. Ĝi aperis aŭ aperos en multaj tradukoj, ekz. svede Utrensning, estone Puhastus, angle Purge, dane Renselse, norvege Utrenskning, aperos ĉi-aŭguste germane Fegefeuer kaj france Purge.

***

Eble Oksanen pravas pri la mensa stato, kiu naskas tiajn demandojn: estas simpla esprimiĝo de koloniismo. Angloj tamen scipovas garni sian sintenon per mieldolĉa kovraĵo: “Via angla lingvo estas tre bona, kial vi ne...” Alispeca, tute senvuala kaj neniom garnita koloniestra sinteno videblas en teksto, kiun mi ĵus legis sur ĉina retpaĝo anglalingva. Ĝi temas pri lingva malkonkordo en Eŭropo kaj konkludas ĉi tiel pri EU: “Por tranĉi kostojn ĝi devas malpliigi la nombron de uzataj lingvoj. Tial estas necese forigi la lingvojn de malgrandaj kaj pli malfortaj landoj. Tiuj landoj estos superregataj de la potencaj, tio estas ilia sorto, kaj ĉi tiun fakton ne eblas aliigi.” 

***

Fontoj:
Sofi Oksanen, "Miksi et kirjoittaisi englanniksi?", Helsingin Sanomat, 4 Aŭgusto 2010. Ankaŭ reta versio (finne).
Wang Chong, The EU's language discord, reta teksto angla elĉinigita de Lin Liyao


--------------------------------

[Ĉi tio estas kopio el mia blogo en Ipernity. La sekvaj komentoj siatempe aperis sub la originalo.]


25 komentoj

Milokula Kato
Ĝuste post la sendependiĝo de Slovakujo kelkaj slovakaj verkistoj transiris al la ĉeĥa por ne perdi legantaron.

Harri Laine respondis al Milokula Kato
Ĉu ili do havis ĉeĥan legantaron antaŭ la ŝtatdisiĝo, kvankam ili tiam skribis slovake? Kaj kial ili opiniis la ĉeĥan publikon pli grava ol la slovakan?

Milokula Kato respondis al Harri Laine
Dum la socialisma tempo iliaj enspezoj ne tiom (kvankam tamen ja) dependis de la eldonkvanto kaj eldonofteco.

Milokula Kato respondis al Harri Laine
Ili havis ĉeĥlingvan legantaron se iliaj verkoj aperadis traduke. La ĉeĥa publiko estas pli multenombra, pli libraĉetema, pli legema.

Tjeri
"la preskaŭ sensignifa kvanto de tradukita prozo sur la libromerkato de Britujo kaj Usono", tio pravas nur proporcie al la kvantego da libroj eldonitaj en la angla. Sed mi supozas, ke estas multpli facile trovi librojn de Oksanen en la angla ol en multtaj aliaj lingvoj.

Harri Laine respondis al Tjeri
Certe estas pli facile ol en miloj da aliaj lingvoj.

brilanto
Supozeble ŝi ankaŭ pri Esperanto pensas, ke ĝi ne taŭgas..

Harri Laine respondis al brilanto
Mi scias nenion pri ŝia sinteno al Esperanto. Se diveni ion laŭ ĝenerala konateco de la lingvo, ŝi apenaŭ scias ion pri ĝi. Eble mi malpravas.– Sed la interesa fakto en ŝia skribaĵo estis tio, ke ŝi pritraktis lingvopolitikajn aspektojn de la demando. Tiaj konsideroj plej ofte tute ne aperas en ies konscio kaj restas plene neanalizitaj.

Milokula Kato respondis al brilanto
Trarigardu esperantajn libroservojn. Vi vidos centojn da titoloj neniam disvendotaj. Estas tute morta merkato. Apenaŭ dudek miloj da legantoj. Kaj pro alteco de la sendokostoj eĉ bona libro restos paperrubo en la keloj en Roterdamo.

Komparu kompareblaĵojn.


Harri Laine respondis al Milokula Kato
La demando estis “kion Oksanen pensas pri Esperanto” kaj mi supozis ke ŝi apenaŭ ion ajn scias pri la lingvo. Tial neniel rolis en mia respondo komparo de keloj en Roterdamo kun tiaj en aliaj urboj.

Jeremy Aldrich
Dankon. Mi ligis al cxi tiu en La Verda Stelo - http://verdastelo.com

Harri Laine respondis al Jeremy Aldrich
Dankon, Jeremy!

Viktoro
Tiun demandon ofte oni faras al la katalunaj verkistoj, sed, kompreneble en la formo "kial vi ne skribu hispane?"
Ŝajne, kiam oni havas kiel denaska lingvo potencan lingvon, oni emas pensi ke sia lingvo ja havas specialan meriton, kiun ne havas la malgrandaj lingvoj. Do, ili ne bone komprenas, ke parolantoj de malgrandaj lingvoj obstine daŭrigu uzante ilin.

Harri Laine respondis al Viktoro
Oksanen diras, ke la demando estis tute nova al ŝi. Verŝajne do nur malofte oni faras tian demandon al finna verkisto. – Mi ne konas la situacion en Katalunujo (ekz. kiom bone katalunaj beletristoj ĝenerale regas la hispanan) kaj tial ne povas kompari la cirkonstancojn. Sed la fenomeno ja estas simila: kial ne verki en lingvo kiel eble plej granda. Certe la aferoj malsame statas en malsamaj partoj de la mondo kaj koncerne malsamajn lingvojn.

brilanto respondis al Harri Laine
El la komentoj preskaŭ kreskas bazo por ampleksa studo, ĉu aŭ kiaj aliaj verkistoj en diversaj lingvoj jam pensis pri la neceso skribi en la plej grandaj lingvoj - kaj kiel ili rilatas al aliaj malpli grandaj lingvoj aŭ en nia kazo Esperanto..

Viktoro respondis al Harri Laine
En Katalunio, kutime, la plejmulto sufiĉe bone regas la du lingvojn. Do, beletristoj ankoraŭ pli bone regas ilin. Pro tio, hispanoj demandas tion.

Petro Kintana respondis al Harri Laine
Jes, hispanaj katalunlingvanoj kutime parolas kaj skribas la hispanan kvazaŭ ili estus hispanlingvaj, fakte ni estas hispanlingvaj ĉar nia socio estas tre dulingva kaj niaj leĝoj devigas la hispanan.

Mia patro estas katalunlingva verkisto kaj li lernis skribi sian denaskan lingvon kiam li estis jam juna plenkreskulo, pro tio ke tiam la kataluna ne estis permesita en lernejoj. Tiel, pro tio ke li lernis hispane li regas la hispanan tre bone kaj li kapablus verki pere de ĝi. Tamen li elektis sian denaskan lingvon. Tion ne komprenas plimulto da unulingvaj hispanoj.

Harri Laine respondis al Petro Kintana
Interese.

Pedro Hernández respondis al Viktoro
Ne ĉiuj hispanoj demandas tion ;-). La ĉefa afero pro kiu la homoj starigas similajn demandojn estas la merkato. Kompreneble, pli facilas vendi librojn en lingvo, parolata de dekoj aŭ centoj da milionoj da homoj. Sed tio dependas de la koncepto mem de verkado, kaj de la celo de la verkisto. Por mi, pli interesas verkisto, kiu verkas en la lingvo kiun li/ŝi pli bone sentas, ĉu la gepatra, ĉu alia elektita lingvo, eĉ se parolata de kelkmiloj da homoj, ol la "libroskribisto", kiu skribas tion, kion la merkato postulas. Kutime, la unua restas en la literatura historio. La alia nur en la ĉiumomenta furoraĵlisto...

En la komenco de mia blogo mi tradukis belegan irlandlingvan poemon en E-on. Mi tute ne povas imagi, ke tiu poemo sonus tiom bele en alia lingvo, ol sonas en la irlanda. la lingvo mem estas ĉefa ingredienco de la verko, kaj, kion oni povas verki en la irlanda, en la soraba aŭ en alia minoritata lingvo, ne eblas verki en la angla, la hispana au en la kataluna. Estus tute alia verko. La verkisto sentas sian lingvon, kaj per ĝi skribas. Skribi per alia, estas tute alia verkaro, eĉ se la fizika homo estas la sama.

Viktoro respondis al Pedro Hernández
Jes vi pravas, mi devis skribi "kelkaj hispanoj demandas tion".

Harri Laine
Ĉu mi menciu unu vidpunkton, kiun nek Oksanen en sia eseeto, nek mi en la ĉi-supra blogaĵo esprimis? Eble la anglaj ĵurnalistoj estis simple ĝentilaj. Ili volis flati la intervjuaton kaj sincere pensis, ke tio ĝojigas ŝin.

Kris
Via teksto estas tro longe por komencanto kiel mi :( Mi komnencis sed haltis antaû koni la respondo

Harri Laine respondis al Kris
Dankon pro via vizito, Kris! Mi eble ne verkas kun facilega stilo, sed estas ĝojige, ke vi tamen kuraĝis iomete legi.

Milokula Kato
Mi mem kapablas verki (kaj verkas) en kelkaj lingvoj. (Ne temas nun pri la beletra valoro: mi pretendas al neniom da). Temas nur pri la lingva kvalito. Mi ne povus reverki multon en miaj aliaj verkolingvoj. Ĉar ĉiu verkolingvo devigas (aŭ kunportas) la enhavon. Kaj kiam mi tamen reverkas ion eldoncele, la reverkado iĝas sufiĉe profunda.

Do nun la demando: ĉu la finna verkistino restus si mem, se ŝi mirakle ekverkus en la angla aŭ alia lingvo.

Paŭl
Tre interesa teksto, kun kelkaj tre interesaj komentoj. Dankon!